دوره 5، شماره 3 - ( Summer 2017-- 1396 )                   جلد 5 شماره 3 صفحات 203-210 | برگشت به فهرست نسخه ها
1- کارشناسی ارشد گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
2- استاد تمام دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، مرکزتحقیقات رفاه اجتماعی ، تهران، ایران
3- استادتمام دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
4- دانشیار گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
چکیده:   (376 مشاهده)

هدف:  هدف مطالعه حاضر بررسی اثربخشی درمان شناختی - رفتاری گروهی بر احساس گناه مراقبان خویشاوند مبتلایان به آلزایمر بود.

 روش: این پژوهش مطالعه ای نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون، پس آزمون با گروه کنترل بود . جامعه آماری پژوهش مراقبان خویشاوند مونثی بودند که از بیماران مبتلا به آلزایمر تحت پوشش انجمن آلزایمر ایران در سال 1390 مراقبت می کردند،  32داوطلب به شیوه در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دوگروه آزمایش و کنترل گماشته شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه های احساس گناه کلی و احساس گناه مراقب بود که دردو مرحله پیش آزمون، پس آزمون به وسیله دو گروه تکمیل گردید. جلسات درمان به مدت 14جلسه به طول انجامید. به منظور تجزیه تحلیل داده ها از روش های آمار توصیفی و استنباطی(تحلیل کوواریانس، تحلیل کواریانس چند متغیره) استفاده شد.نتایج: نتایج نشان داد میزان احساس گناه کلی و احساس گناه مراقب پس از درمان شناختی- رفتاری  گروهی در گروه آزمایش نسبت به پیش آزمون و گروه کنترل به طور معناداری کاهش یافته بود(1 0/0>p). نتیجه گیری: بر اساس یافته‌های پژوهش حاضر درمان شناختی- رفتاری گروهی می‌تواند باعث کاهش احساس گناه کلی و احساس گناه مراقب در مراقبان خویشاوند مبتلایان به آلزایمر شود و به عنوان یک درمان کم هزینه برای مراقبت‌کنندگان خویشاوند مبتلایان به آلزایمر پیشنهاد می‌شود.

متن کامل [PDF 620 kb]   (155 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: رويكرد شناختي رفتاري
دریافت: ۱۳۹۵/۱۲/۱۵ | پذیرش: ۱۳۹۶/۳/۱۳ | انتشار: ۱۳۹۶/۴/۱۰