دوره 5، شماره 3 - ( Summer 2017-- 1396 )                   جلد 5 شماره 3 صفحات 167-176 | برگشت به فهرست نسخه ها




DOI: 10.18869/acadpub.jpcp.5.3.167

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Pirnia B, Najafi E, Lashkari A, Saber Majidi G. Evaluation of Parent-Child Interaction Therapy on Anxiety Level in Pre-Elementary School Children: A Randomized Controlled Trial. PCP. 2017; 5 (3) :167-176
URL: http://jpcp.uswr.ac.ir/article-1-359-fa.html
پیرنیا بیژن، نجفی الهه، لشکری امیر، صابر مجیدی گلاره. اثر بخشی درمان تعاملی مادر-کودک (PCIT) بر شاخص اضطراب کودکان پیش دبستانی، گونه ای از کارآزمایی کنترل شده تصادفی . Practice in Clinical Psychology. 1396; 5 (3) :167-176

URL: http://jpcp.uswr.ac.ir/article-1-359-fa.html


1- دانشجوی دکتری روان شناسی بالینی دانشجوی دکترای تخصصی روان شناسی بالینی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه علم و فرهنگ، تهران، ایران
2- دانشگاه اراک دانشگاه اراک
3- دانشگاه رودهن دانشگاه رودهن
4- دانشگاه پیام نور دانشگاه پیام نور
چکیده:   (379 مشاهده)

مقدمه: اضطراب از رایج ترین اختلالات دوران کودکی به شمار می آید. پاره ای از رویکرد های درمانی، درمان نشانگان اضطراب را در بستری تعاملی تبیین می نمایند. در این راستا درمان تعاملی والد کودک در آمریکا و تعدادی از کشور ها با موفقیت مورد استفاده قرار گرفته است اما کاربرد آن در آسیا محدودتر بوده است. هدف: پژوهش حاضر با هدف ارزیابی میزان اثر بخشی رویکرد درمان تعاملی مادر-کودک بر شاخص اضطراب کودک با توجه به مولفه اضطراب مادر صورت پذیرفت. روش: در یک مطالعه تجربی در قالب کارآزمایی بالینی تصادفی با پیش آزمون و پس آزمون، از میان والدین مراجعه کننده به دو کلینیک ترک اعتیاد در مناطق 7 و 9 شهر تهران جهت درمان با نگهدارنده متادون، نمونه ای به حجم 72 نفر (72=N) مادر و کودک (سنین 41-19 با میانگین سنی: 29.4) با استفاده از روش نمونه گیری داوطلبانه انتخاب شدند و پس از انجام غربالگری و اخذ بالاترین نمرات با توجه به نمره برش مفروض در شاخص اضطراب(میزان پاسخ دهی=94%)، در قالب دو گروه آزمایش و کنترل و سه سطح اضطراب خفیف، متوسط و شدید مادر(میزان پاسخ دهی=91%) در مجموع شش گروه(12=n) کاربندی شدند. پروتکل درمان تعاملی مادر کودک طی مدت 12 جلسه هفتگی به گروه های آزمایش ارائه شد. از شرکت کنندگان پیش تست و پست تست(پس از دوازده هفته آموزش) به عمل آمد. یافته ها: تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس دو عاملی(آنوا) و آزمون تعقیبی شفه نشان داد که درمان تعاملی مادر کودک در اثر گذاری بر کاهش اضطراب کودکان با والد مضطرب در سطح خفیف موثر بوده است(001/0>p). این در حالی است که درمان مذکور در کاهش نشانگان اضطراب در کودکان دارای والد مضطرب در سطح شدید و متوسط اثر بخش نبوده است(05/0<p). فاصله اطمینان (CI) نمرات اضطراب کودکان در گروه مادران با اضطراب خفیف در سطح 95%، 6.94 (10.19-3.68) در گروه آزمایش و 12.91 (16.22-9.59) در گروه کنترل براورد شد. نتیجه گیری: یافته های مطالعه حاضر بار دیگر تایید کننده نقش اضطراب والدین در تسهیل فرایند بهبود نشانگان اضطرابی کودکان می باشد و می تواند در چشم انداز پیشگیری و درمان اختلالات اضطرابی در کودکان پیش دبستانی راه گشا باشد.

متن کامل [PDF 702 kb]   (153 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: سوء مصرف و وابستگي به مواد
دریافت: ۱۳۹۵/۱۰/۲۱ | پذیرش: ۱۳۹۶/۳/۱۲ | انتشار: ۱۳۹۶/۴/۱۰

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
کد امنیتی را در کادر بنویسید

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | Practice in Clinical Psychology

Designed & Developed by : Yektaweb